De weg terug naar het gewone leven begint in Beatrixoord

HAREN/WINSUM - Hoewel niet in Het Hogeland gelegen, is het een plek waar veel mensen komen. Liefst als bezoeker, maar helaas ook als patiënt. Beatrixoord in Haren is een grote locatie waar iedereen met een tijdelijk of blijvend gebrek kans heeft terecht te komen. Ook uit onze streken zullen er velen zijn die er wel de deuren passeren. ,,Mij is dat in ieder geval wel overkomen”, zegt Aad van der Drift uit Winsum. Op deze plek zijn persoonlijke relaas. 

Rustig zat ik aan mijn bureau te werken en te lezen toen ik me gek voelde, onwel werd en op de grond liet glijden. Uiteindelijk was het een bloedpropje in de rechterhersenhelft die de oorzaak was. Nadat ik de aanval had gekregen, geloofde ik het lange tijd niet. Ik vond zelfs dat ik net zo gezond was als de meesten. Bij mij was die gedachte dermate sterk dat ik direct weer naar huis wilde gaan. Het gevolg was ernstiger, ik viel uit mijn bed en werd een kritisch geval. Dat laatste leverde dus weer een ernstige complicatie op. Gelukkig is het, naar ik kan oordelen, min of meer vanzelf goedgekomen. Wat ik had en in wezen nog heb, is wat de dokter noemde een pech-gevalletje. Dat klopt denk ik wel, want er zitten ook andere mensen met heel wat meer pech. Zelf vind ik dat ik er nog goed vanaf ben gekomen. Belangrijker dan dit is dat ik kans heb om te herstellen tot wie ik was. Dat is in tegenstelling tot veel ernstiger gevallen, mensen die nog amper kunnen lopen dan wel praten. Sommigen worden zelfs, aan mij verteld, gedwongen om naar een verpleeghuis te gaan. Dat laatste zal binnenkort gebeuren met iemand die ik ken en zeer gezond was. Hij liep zelfs hard, tot er een zware aanval zich aandiende.

Wat doe ik hier toch?

Ook ik was niet blij om naar Beatrixoord te gaan. Het belangrijkste is dat zo’n verandering niet leek te passen in mijn denkwereld. Voor mij, die overprikkeld is, zijn te veel indrukken een groot probleem. Al vanaf de begindagen dacht ik vrijwel ieder uur: ‘Wat doe ik hier toch?’ Langzaamaan kwam echter het besef dat er nogal wat fysieke gebreken waren. Zo ben ik altijd duizelig, snel moe en soms misselijk, verder ben ik angstig om te vallen en loop onzeker. Vooral dat angstig zijn is een slechte raadgever. Alleen al daarvoor staat het verplegend en verzorgend personeel gelukkig altijd voor je klaar. Ze zijn vaak hartelijk en behulpzaam. Al gauw kreeg ik de indruk dat deze mensen alles doen om je uit een benarde situatie te redden. Het revalidatiecentrum helpt.  

Nauwkeurig, lief en nukkig 

Over zo’n lange tijd ga je wel de verschillen tussen de verplegenden zien. De één is nauwkeurig, de ander lief en weer een ander nukkig. Hoe ze ook zijn, het is hen altijd bekend dat iemand met een hersenaandoening in veel gevallen anders reageert dan iemand zonder. Het wereldje waarin je leeft wordt klein en voor je gevoel moet je lang blijven. Voor mij was het moment dat ik eventjes naar huis mocht, een verlossing. Wel merkte ik daardoor dat veel niet meer vanzelf ging. Het erge was dat het vooral alledaagse activiteiten zijn als lopen, kleden en voor het eten zorgen. Mijn hoofd wist niet te handelen op momenten die voorheen vanzelf gingen. Dingen die iedereen in het dagelijks leven doet, lijken zo gewoon. Het is daarom niet voor niets dat men in Beatrixoord dat gereduceerd heeft tot activiteiten die men in de gaten houdt. Iedere dag wordt daarom gevraagd naar hoe je je voelt en wordt de stoelgang opgetekend. Al snel leer je dagelijkse activiteiten meer te waarderen. Altijd weer blij dat je nog mee mag doen en er nog bent. Het lijkt wel of ze allen willen helpen, en het met jou te doen hebben zonder al te veel medelijden. Dat is wel zo prettig. De hele batterij aan hulpverleners lijken vooral professionals te zijn die je gezond willen afleveren. Jij bent niet meer wie je was, daar kunnen zij niks aan doen. Wat hen goed maakt is dat je dankzij hen leert met je missing link te leven en verder te gaan.

Bewegen

Als je kan bewegen, is er relatieve vrijheid. Bewegen is echter niet zomaar iets, het is iets wat je leert en pas als het misgaat waardeert. Je doet het op momenten dat het kan, je doet het vaak maar dat merk je niet. Hoewel gebonden aan de tuin en ruimte rondom Beatrixoord, krijg je toch ruimte om weer te doen wat zo gewoon is. Buiten lijkt het soms alsof je vrij bent, ook al is dat niet zo. Alleen al door de rode alarmknop om je nek is duidelijk dat vrijheid relatief is. De mensen in het oord weten precies waar je bent. Privacy is er amper, al moet ik zeggen dat de verzorgenden die toch proberen te bewaren. 

De lange dagen zijn niet enkel kommer en kwel. Therapieën breken de dag. Daardoor duren de weekenden waarin je moet blijven zonder therapie lang. Ik deed dan ook snel moeite om die weekenden te ontlopen om naar huis te mogen. Dat is me uiteindelijk gelukt, met als eindresultaat dat ik twee nachten thuis slaap. Wat je in Beatrixoord mist is namelijk je eigen bed en huis. Na zo’n infarct kunnen mensen behoorlijk aangetast raken. Sommigen missen de functie van een been of een arm, of zelfs beide. In veel gevallen herstelt dit heel langzaam. Pas zodra men denkt dat het hersteld is, mag je huiswaarts. Dat betekent niet dat je vrij bent. Je blijft therapieën volgen, denk aan fysiotherapie, ergotherapie of psychomotorische therapie. Toch zie ik dat het volle leven mij toelacht. Dat komt door goede zorg, eerst in het ziekenhuis en later bij Beatrixoord.

Vroeger, op weg naar mijn werk in Haren, was Beatrixoord een voor mij onbekende plek. Eerlijk gezegd stond ik er niet bij stil dat het er was. Uit ervaring is mij nu duidelijk dat heel veel hulpverleners er hun uiterste best doen om het gewone leven terug te brengen. Niemand wens ik een verblijf in Beatrixoord toe. Helaas komen en verblijven er toch veel die een gebrek hebben opgelopen. Het is te danken aan goede zorgen en toewijding van de verzorgers dat zij weer deel uitmaken van onze samenleving. Alleen daarom al ben ik deze plek dankbaar.