‘Zonder grasbaanraces zou mijn leven niet compleet zijn’

MIDDELSTUM - Al bijna dertig jaar is de inmiddels 34-jarige Jeffrey Kremer een graag geziene gast bij de grasbaanraces in Nederland en Duitsland. Vrijwel ieder raceweekend is de in Uithuizen opgegroeide en in Middelstum woonachtige Kremer langs de baan te vinden. Daar geniet hij van de sport én probeert hij zijn indrukwekkende verzameling met alles wat met de grasbaansport te maken heeft uit te breiden. 

door Johan Staal

Dat Jeffrey zo verknocht raakte aan de grasbaansport is niet vreemd. Zijn ouders, Tiemen en Anja Kremer, bezochten al ruim veertig jaar grasbaanraces en namen hun zoon op jonge leeftijd mee. „Ik denk dat ik een jaar of zes was toen ik voor het eerst mee mocht naar de grasbaanraces in Uithuizen. Dat was nog op de oude baan”, vertelt Jeffrey. Dat eerste bezoek maakte direct indruk. Niet veel later volgden bezoeken aan wedstrijden in andere delen van Nederland en Duitsland. „Ik vond alles mooi aan de grasbaansport. De wedstrijden, de motoren, maar ook de mensen die erbij betrokken zijn. Daardoor leerde ik steeds meer mensen kennen.” 

Bijzondere souvenirs 

Die groeiende kennissenkring binnen de grasbaansport zorgde er voor dat Jeffrey bijzondere souvenirs kreeg. Regelmatig kreeg hij onderdelen van motoren of persoonlijke spullen van coureurs. Een van de meest bijzondere stukken uit zijn verzameling is zonder twijfel het eerste leren wedstrijdpak van Henk ‘Volgas’ Snijder. „Je hebt van die huisjes langs de weg waarin mensen spullen te koop aanbieden”, vertelt Jeffrey. „De vrouw van Henk Snijder wilde ook graag zo’n huisje hebben. Mijn vader en ik hebben er toen samen één gemaakt. Samen met MAC ‘t Hogeland-voorzitter Roelof Hoffies hebben we dat huisje naar haar toegebracht. We wilden er helemaal niets voor hebben, maar opeens liep Henk naar boven en kwam terug met zijn eerste leren wedstrijdpak. Dat mocht ik meenemen voor mijn verzameling. Daar ben ik nog steeds ontzettend trots op.” Het wedstrijdpak hangt bij zijn moeder thuis. „In de weekenden, wanneer ik niet op Fraamborg ben, ben ik vaak bij mijn moeder. Fraamborg in Middelstum is een kleinschalige woonlocatie voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Daarnaast werk ik bij dagbesteding Noorddijk.” 

‘Je ontmoet elkaar ieder seizoen weer’

Door de jaren heen heeft Jeffrey een grote kring van bekenden opgebouwd. Coureurs, monteurs, bestuursleden en vrijwilligers kennen hem inmiddels allemaal. „Er zijn mensen die ik al bijna dertig jaar ken. Dat maakt deze sport ook zo bijzonder. Je ontmoet elkaar ieder seizoen weer. Helaas vallen er ook mensen weg.” Met die werkelijkheid werd de familie Kremer dit jaar zelf hard geconfronteerd. Op 23 april overleed vader Tiemen Kremer op 68-jarige leeftijd na een ziekbed van een jaar. Voor Jeffrey betekende dat niet alleen het verlies van zijn vader, maar ook van de man met wie hij jarenlang honderden wedstrijden bezocht. „Ik weet niet precies hoeveel races we samen hebben bezocht,” zegt hij. „Maar als je uitgaat van ongeveer 23 wedstrijden per jaar en dat bijna 28 jaar lang doet, dan kom je uit op ruim zeshonderd grasbaanraces.” Die vele bezoeken zorgden ervoor dat Jeffrey met tal van mensen binnen de sport een warme band opbouwde. „Mark Beishuizen vind ik niet alleen een geweldige coureur, maar ook als mens ontzettend sympathiek. Dat geldt trouwens ook voor Bart Schuiling en Wilfred Detz.” 

Met Wilfred Detz beleefde Jeffrey vorig jaar zelfs een bijzondere ervaring tijdens de VTBM-races in Uithuizen. „Op zondag mocht ik met hem mee als bakkenist. Dat was echt geweldig om mee te maken.” Zijn moeder Anja vult aan dat haar man die bijzondere belevenis helaas niet meer langs de baan heeft kunnen meemaken. „Tiemen was toen al te ziek om naar de baan te komen. Daardoor ben ik vorig jaar zelf ook niet als vrijwilliger actief geweest. De grasbaansport is een belangrijk deel van ons leven en ik hoop dit jaar weer volop aanwezig te zijn.” En ook Jeffrey blijft zich inzetten voor de sport. Zo beheert hij voor MAC ‘t Hogeland de sociale media. Een taak die hij met veel plezier uitvoert, maar ook met de nodige verantwoordelijkheid. Ik vind het leuk om te doen, maar ik let er wel goed op wat ik plaats. Er zijn soms zaken die niet naar buiten mogen worden gebracht. Dan moet je daar zorgvuldig mee omgaan.” 

‘Ontzettend dankbaar’

Na het overlijden van zijn vader dreigde het bezoeken van wedstrijden een stuk lastiger te worden. Gelukkig bood voorzitter Roelof Hoffies uitkomst. „Roelof neemt mij nu mee naar de wedstrijden. Daar ben ik hem ontzettend dankbaar voor. Zonder hem zou het voor mij veel moeilijker worden om de races te bezoeken.” 

Dat de grasbaansport een belangrijke plaats inneemt in zijn leven, blijkt uit alles wat Jeffrey vertelt. Terwijl hij door zijn verzameling loopt, haalt hij steeds weer nieuwe bijzondere stukken tevoorschijn. Zo laat hij een compleet motorblok zien en ook een stalen schoen die coureurs over hun linkerlaars dragen. „Die schoen is echt noodzakelijk,” legt hij uit. „Tijdens een race sleept de linkerlaars voortdurend over de grond. Zonder zo’n stalen bescherming kun je de laars na een paar wedstrijden weggooien. En laarzen zijn niet goedkoop.” 

Meer dan een verzamelobject 

Bij ieder voorwerp hoort een herinnering. Een handtekening, een onderdeel van een motor of een gedragen kledingstuk. Maar voor Jeffrey vertegenwoordigen ze veel meer dan alleen een verzamelobject. Ze herinneren hem aan de honderden wedstrijddagen die hij samen met zijn vader beleefde. Ondanks het grote gemis kijkt Jeffrey vooral vooruit. Hij hoopt nog vele jaren langs de grasbanen te staan, nieuwe herinneringen te maken en zijn verzameling verder uit te breiden. „Ik verveel mij verder niet, maar zonder het bezoeken van de grasbaanraces zou mijn leven niet compleet zijn. Ik hoop daarom dat ik nog heel lang van deze prachtige sport mag blijven genieten.”