Een van de oudste bedrijven van Bedum sluit de deuren

BEDUM - Het einde van een tijdperk. Zo mag de op handen zijnde sluiting van Dinkela Schoenen in Bedum gerust genoemd worden. Ondernemersechtpaar Jan en Carin Dinkela hangt de schoenlepel aan de wilgen: ze gaan met pensioen. Daarmee verdwijnt een van de oudste bedrijven van Bedum. De schoenenzaak is namelijk in 1921 begonnen en bestaat dus bijna 105 jaar. 

door Hielko Merkus

Met een advertentie in de krant werd in april 1921 de start van Dinkela Schoenen aangekondigd. Schoenmaker Wolthuis maakte daarin bekend dat hij na dertig jaar ging stoppen en zijn zaak zou overdoen aan de heer H. Dinkela uit Hoogkerk. Dinkela op zijn beurt liet weten zich ‘beleefdelijk aan te bevelen aan het geachte publiek van Bedum en omstreken’ en zorg te zullen dragen voor een ‘spoedige en nette bediening’. Andere tijden, maar klantvriendelijkheid, behulpzaamheid en servicegerichtheid staan 105 jaar later nog altijd hoog in het vaandel bij de Dinkela’s. ,,Mensen tevreden de deur uit zien gaan, daar deden we het altijd voor”, zegt Carin dan ook. ,,Bijvoorbeeld als je mensen met voetproblemen aan een perfect zittende schoen kunt helpen. Dat geeft heel veel voldoening.” Echtgenoot Jan knikt instemmend. ,,De omgang met mensen is wel een van de leukste aspecten aan dit vak.” 

Crisistijd 

Jan Dinkela is de vierde generatie die Dinkela Schoenen bestiert. Na de genoemde H. Dinkela volgde de opa van Jan en vervolgens ging de zaak over naar Egbert Hendrik Dinkela: de vader van Jan. Egbert Dinkela is begin dit jaar overleden, op de gezegende leeftijd van 95 jaar. ,,Tot op het laatste moment kwam hij nog geregeld langs om te helpen en reparatiewerkzaamheden uit te voeren. Prachtig was dat. Ik heb echt een schitterende tijd met mijn vader in de zaak gehad”, kijkt Jan terug. Zelf kwam hij begin jaren tachtig in het bedrijf terecht. Dat was echter minder logisch dan het leek. ,,Mijn diensttijd bij Defensie zat erop en ik wilde aan het werk. Er was in die tijd sprake van een economische crisis, dus het viel niet mee om aan de bak te komen. Vanuit de overheid kwam er toen een subsidie om mensen aan te nemen. Mijn vader heeft daar gebruik van gemaakt om mij in dienst te nemen. Van alle mensen met wie ik bij Defensie in een peloton zat, was ik de enige die werk vond.” Hoewel zijn intrede in het familiebedrijf dus uit nood werd geboren, heeft hij nooit een carrièreswitch overwogen. ,,Achteraf ben ik heel blij hoe het is gegaan. Ik zat hier al die jaren op mijn plek.” 

Tempels in India

Gevraagd naar een anekdote schudt hij een leuke uit de mouw: ,,Er was eens een mevrouw, wat alternatief gekleed, die bij ons rode muiltjes had gekocht. Ze wilde ook heel graag een paar witte muiltjes kopen. Ze bezocht tempels in India en dan moesten de schoenen uit. Als ze dan één rode en één witte schoen zou dragen, zouden haar schoenen minder snel gestolen worden, was het idee. ‘Mag ik die schoenen wel kopen’, vroeg ze. Natuurlijk, waarom niet, dacht ik. Maar ze stelde die vraag niet aan mij, maar aan een pendel: een steen aan een kettinkje, dat ze uit een klein zakje haalde. ‘Het mag niet’, zei ze vervolgens. Later vroeg ze het nog eens. En nog eens. Iedere keer zei de pendel nee. ‘Maar ik doe het lekker toch’, zei ze uiteindelijk”, vertelt Jan lachend. 

Al met al werkte Jan meer dan veertig jaar in het familiebedrijf. Zo’n dertig jaar geleden kwam zijn vrouw ook in de zaak te werken. ,,Ze werkte toen als apothekersassistente, maar het was zo druk in de winkel dat ik vroeg waarom ze dan niet gewoon hier kwam te werken.” Zo gezegd, zo gedaan. Ook Carin kreeg geen spijt van de overstap. ,,Zo groot was het verschil ook niet. Het werken met mensen was ik al gewend. In plaats van medicijnen, verkocht ik nu schoenen”, bekijkt ze het met een flinke dosis Hogelandster nuchterheid. 

Opheffingsuitverkoop

Maar hoe fijn Jan en Carin het ook hebben gehad in hun schoenenzaak: aan alles komt een eind. De twee gaan binnenkort met pensioen en stoppen definitief met de zaak. Ook Hennie Stuivenberg, al zo’n 25 jaar actief in het bedrijf, gaat met pensioen. ,,Een vijfde generatie Dinkela komt er inderdaad niet”, reageert Jan desgevraagd. ,,Onze kinderen hebben andere interesses en hun eigen pad bewandeld. Dat is ook helemaal prima. Voor ons is nu wel het moment aangebroken om er een punt achter te zetten. We zijn nu nog in goede gezondheid en kunnen straks leuke dingen doen, zoals genieten van de kleinkinderen.” ,,En reizen”, vult Carin aan. ,,Want dat is er altijd bij gebleven.” Voordat de twee, of eigenlijk dus drie, de deur van de schoenenzaak definitief achter zich dicht trekken, vindt er eerst een opheffingsuitverkoop plaats. De uitverkoop is vorige week van start gegaan en is een doorslaand succes. ,,Het is gigantisch druk”, zegt Jan. ,,In de eerste drie dagen hebben we net zoveel verkocht als normaal in twee maanden tijd.” De schoenen vliegen dus bijna letterlijk de deur uit. ,,Er zijn zelfs klanten geweest die met vijf, zes of zeven schoenendozen onder de arm vertrekken”, lacht Carin. 

Cadeautjes 

Mooi is ook dat heel veel klanten deze dagen laten blijken de klantvriendelijkheid, behulpzaamheid en servicegerichtheid bij Dinkela Schoenen enorm te hebben gewaardeerd. ,,We hebben zoveel cadeautjes, bloemen, waardebonnen en chocolaatjes ontvangen. Dat zijn natuurlijk hele mooie blijken van waardering. En er zijn leuke gesprekken gevoerd en herinneringen opgehaald”, vertelt Carin. De uitverkoop gaat nog wel eventjes door. Laarzen, (kinder)schoenen, sneakers, pumps, pantoffels en tassen: alles gaat met hoge kortingen weg. Overigens stopt de zaak pas rond de zomer definitief, want ook de voorjaars- en zomercollectie wordt later nog met fikse kortingen verkocht. Meer over de opheffingsuitverkoop is te vinden op de Facebookpagina van Dinkela Schoenen.