De nieuwe burgemeester en zijn gezin werden vorige week door de brandweer afgeleverd bij het gemeentehuis in Uithuizen.
De nieuwe burgemeester en zijn gezin werden vorige week door de brandweer afgeleverd bij het gemeentehuis in Uithuizen.

Hans Broekhuizen wil zichtbare burgemeester zijn

Algemeen Verhalen
‘Ben geen burgemeester met hoge zwarte hoed’

NOORD-GRONINGEN - Zichtbaar en benaderbaar. En een burgervader die tussen de mensen staat. Zo’n burgemeester wil Hans Broekhuizen zijn in Het Hogeland. Hij is nu net een dikke week actief, een week die vooral in het teken staat van mensen leren kennen. ,,Ik hoor graag wat er leeft in de dorpen en hoe we mensen kunnen helpen”, zegt hij. ,,Maar ik heb helaas geen toverstaf”, lacht de nieuwe burgervader.

door Hielko Merkus

Op de Facebookpagina van de gemeente Het Hogeland is een prachtig filmpje verschenen, over hoe Hans Broekhuizen deze regio herontdekt. Dat doet hij per fiets, door onder andere Winsum, Bedum, Stitswerd en het Lauwersmeergebied. ,,Een unieke plek in Nederland”, zegt hij in het filmpje. ,,Nu ik weer door Het Hogeland fiets, zie ik weer hoe prachtig het hier is.” Het gaat in zijn geval duidelijk om een herontdekkingstocht: Hans Broekhuizen is namelijk geboren en getogen in Groningen, in Delfzijl om precies te zijn. Hij ging in Groningen naar school (onder andere Fivelcollege.en de RUG) en werkte bij de provincie. Een flink Gronings gekleurde achtergrond dus. Het Hogeland was voor hem ook geen onbekend terrein. ,,Zoutkamp en Lauwersoog: dat zijn plaatsen waar ik eerder bijvoorbeeld veel geweest ben. En op het Fivelcollege had ik klasgenoten uit deze hoek van de provincie, waardoor ik hier ook kwam”, vertelt hij. ,,Later, toen in naar Groningen ging, kwam ik natuurlijk met de trein door Bedum en Sauwerd”, voegt hij er lachend aan toe. ,,Maar omdat ik heel graag mag fietsen -gewoon recreatief- kwam ik ook vaak in Het Hogeland: dit is gewoon een schitterend gebied.” 

Stapje hogerop

Voor hem is het burgemeesterschap van Het Hogeland dus een vorm van thuiskomen. Het wordt zijn tweede klus als burgemeester. Vijf jaar geleden werd hij geïnstalleerd als burgemeester van Twenterand. Daarvoor was CDA eerst raadslid en later wethouder in de gemeente Heerenveen. ,,De ambitie om burgemeester te worden had ik al wat langer, al sinds ik voor de provincie werkte. In mijn functies daar had ik veel contact met burgemeesters. De uitdagingen waar zij voor stonden, vond ik heel interessant.” Vijf jaar geleden ging zijn wens in vervulling met het burgemeesterschap van Twenterand. ,,Mijn voorkeur ging ook echt uit naar een plattelandsgemeente. Dat zijn dynamische gemeenten, met zoveel energie.” Zijn eerste termijn in Overijssel maakte hij echter niet vol, doordat Het Hogeland ‘riep’. Op de vacature die voorbij kwam, moest hij wel solliciteren. Het was niet alleen een vorm van thuiskomen, maar ook een stapje hogerop. Het Hogeland is namelijk in alles groter van Twenterand. Van iets meer dan 34.000 inwoners naar ruim 48.000 en van ruim 100 vierkante kilometer naar meer dan 900. ,,Het kwam allemaal heel mooi samen: de behoefte om terug te keren naar mijn Groningse roots en deze mooie vacature. Want Het Hogeland is een heel interessante gemeente met veel mooie kansen en uitdagingen.” Broekhuizen schudt er een paar uit de mouw: ,,De aardbevingsproblematiek, de bestedingen van geld uit Nij Begun, recreatie en toerisme, de energietransitie, de woningbouwopgave. de Eemshaven en de activiteiten van Defensie en bijvoorbeeld goed openbaar vervoer.” Hoewel een burgemeester daar natuurlijk niet in zijn eentje over gaat, ziet Broekhuizen als boegbeeld van de gemeente wel een mooie rol voor hem weggelegd. ,,Zoals door te lobbyen, bijvoorbeeld richting Defensie. Zij ontplooien hier verschillende activiteiten, maar daar zouden wij als gemeente best van mogen profiteren.” 

BDe Hogelandster burgemeester Hans Broekhuizen. Foto: Martijn Heemstra.

Helemaal bovenaan zijn to-do lijstje staat het contact met de inwoners. Want Broekhuizen is allesbehalve een ‘ivoren toren-bestuurder’. ,,Ik wil de inwoners ontmoeten, horen wat er speelt en kijken hoe we ze kunnen helpen. Ik wil zichtbaar en benaderbaar zijn. Dat is met een uitgestrekte gemeente met meer dan 50 dorpen nog niet zo makkelijk, maar daar ga ik wel mijn best voor doen. Ik wil ook helemaal geen ‘meneer de burgemeester’ met hoge zwarte hoed zijn.  Als wij hier eenmaal komen wonen, en dat gaan we uiteraard zeker doen, kunnen mensen mij ook gewoon in een spijkerbroek tegenkomen”, lacht de burgervader,  

Rondje-met-het-hondje

Voor het in contact komen met de inwoners had hij in Twenterand het rondje-met-het-hondje bedacht. ,,Het is ontstaan in coronatijd. Bijna niets mocht nog, maar wandelen wel. Het was een hele mooie en laagdrempelige manier om met inwoners en ondernemers in contact te komen. Het leverde tal van mooie gesprekken op en zo hoorde ik wat er speelde. Heel waardevol. Na corona zijn we er ook gewoon mee door gegaan.” Zijn verbindende stijl kwam ook op een andere niet-alledaagse manier tot uiting: Broekhuizen speelde met inwoners mee in een toneelstuk over de Tweede Wereldoorlog. ,,Dat heb ik echt met heel veel plezier gedaan. Al moeten we het ook niet overdrijven hoor: ik had maar een klein rolletje met zes regels tekst”, lacht hij. 

Van de dijk af roetsjen 

Het rondje-met-het-hondje zou best navolging kunnen krijgen in Het Hogeland. Maar voorlopig woont de hond, net als de rest van het gezin (een echtgenote en dochter van basisschoolleeftijd) nog in Twente. ,,Wij gaan natuurlijk wel op zoek naar een woning hier in Het Hogeland. Onze dochter zoekt mee. Natuurlijk weet ze niet precies waar ze wel of niet in Het Hogeland wil wonen, maar ze kan wel meedenken over hoe het huis er uit moeten zien. Daarbij betrekken we haar zeker, want voor het gezin betekent de verhuizing naar Het Hogeland natuurlijk ook wel wat.” Als de familie Broekhuizen eenmaal gesetteld is in deze regio, heeft de kersverse burgervader een bijzondere wens. ,,Onlangs was ik in Noordpolderzijl. Het lijkt mij toch heel erg leuk om op een winterdag, als er sneeuw ligt, samen met mijn dochter op een slee van de dijk af te roetsjen”, lacht hij.