Nikki Goguadze strijdt voor zijn kans bij FC St. Pauli

USQUERT - De roots van Nikky Goguadze liggen in Georgië, het land waar zijn familie vandaan komt. Vader Kacha en zijn twee oudere broers David en Giorgi woonden al in Nederland toen hij er in 1998 werd geboren. Hoewel hij dus in Nederland is geboren en getogen en het voetbalsprookje van Nikky Goguadze bij vv Usquert begon, voelt hij zich van binnen een echte Georgiër. Inmiddels speelt de 27-jarige spits al jarenlang in Duitsland, waar hij veel doelpunten maakt. Tegenwoordig voetbalt hij in Hamburg bij de bekende club FC St. Pauli. Zijn reis van het rustige Hogeland naar het Duitse semi-profvoetbal is een bijzonder verhaal over zijn familie, zijn passie voor de sport en zijn ambitie om de absolute top te bereiken.

door Gerry Grave

Voor de inwoners van Usquert en de trouwe volgers van het regionale voetbal is de familienaam Goguadze een begrip geworden. Ooit begon het met vader Kacha die ook een aardig balletje kon trappen. Kacha voetbalt trouwens nog steeds. Op de velden werd al snel duidelijk dat het Georgisch voetbalbloed rijkelijk door de aderen stroomt. Nikky doorliep samen met zijn broers Giorgi en David de jeugdteams van de club. ,,Samen spelen met mijn broers was top”, blikt de centrumspits terug. ,,Helaas is dat tegenwoordig niet meer zo. Zij zijn een andere weg ingeslagen en ik ben altijd blijven voetballen.”
Tóch bleef het gezamenlijke voetbalavontuur van de broers niet beperkt tot Groningen. Hun buitenlandse reis begon in 2018 toen ze met zijn drieën bij VfL Germania Leer in Duitsland neerstreken. Daarna speelden ze ook nog samen in de kleuren van Grün-Weiß Firrel, twintig kilometer noordelijker. Het bleken waardevolle jaren waarin de familieband op de Duitse velden nóg hechter werd gesmeed.
Hierna besloot de trefzekere spits definitief zijn eigen weg over de grens te vervolgen. ,,Duitsland is mij in het begin erg goed bevallen”, vertelt Goguadze. Het bleek de start van een reis waarin hij tot een ware voetbalnomade uitgroeide. Omdat de aanvaller overal relatief kort speelt, reist hij van club naar club om telkens zijn broodnodige doelpunten mee te pikken. Deze korte periodes kwamen vooral tijdens de coronatijd voor. Dat had een duidelijke reden. ,,Het had puur te maken met de vaccinatie. Omdat je in Duitsland bij veel clubs verplicht gevaccineerd moest zijn en ik dat bewust niet ben, moest ik destijds noodgedwongen switchen.”

Ondanks die omzwervingen bleef zijn scorend vermogen onveranderd: ,,Ik ben echt een goed scorende spits.” Die prestaties bleven in eigen land niet onopgemerkt. ,,In het begin hebben een paar clubs uit Nederland wel concrete interesse getoond, maar door slechte communicatie met mijn manager van toen is de kans helaas misgelopen.”

Dat het voetbal in Duitsland anders is dan in Nederland, merkte de robuuste spits snel. ,,De voetbalcultuur is een wereld van verschil. In Duitsland leeft het spelletje ook veel meer op de lagere niveaus. Ze hebben daar al gigantische stadions op het vierde en vijfde niveau.” Waar in Nederland vaak de nadruk ligt op tactiek, regeert aan de andere kant van de grens de absolute passie en strijd.

Die passie sluit naadloos aan bij zijn eigen achtergrond. ,,Mijn ouders zijn uit Georgië gekomen. Ik heb vol Georgisch bloed en zal altijd een Georgiër blijven. Maar soms voel ik me ook wel een Nederlander”, legt hij uit. De droom van het Georgische nationale team blijft stiekem gloren. ,,Spelen voor Georgië kan altijd een optie zijn. Wat zou het prachtig zijn om in de voetsporen van grote Georgische voetbaltoppers van weleer, zoals Shota Arveladze en Georgi Kinkladze te treden.”

Met zijn torinstinct en fysieke kracht rijst de vraag waarom Nederlandse profclubs hem destijds niet hebben vastgelegd. Een trefzekere spits die wekelijks de wetten van het fysieke Duitse voetbal overleeft, zou een optie kunnen zijn in de eerste divisie. Noordelijke of oostelijke clubs die zoeken naar een aanvaller met een doelpuntengarantie, zoals een FC Emmen, hebben de aanvaller destijds echter niet binnengehaald.

Goguadze is openhartig over hoe de voetbalwereld vandaag de dag functioneert. ,,Helaas is het voetbal een keiharde business geworden. Profclubs loeren tegenwoordig bijna uitsluitend op heel jonge jongens voor de transferwaarde. Daardoor worden talenten boven de 25 jaar vaak niet eens meer door scouts bekeken.”

Tóch liet hij zich niet zomaar stoppen. Begin 2025 dwong hij op 26-jarige leeftijd alsnog een profcontract bij VfL Osnabrück in de 3. Liga af: een droom die echter al snel een bittere bijsmaak kreeg. ,,Mijn ambitie ligt altijd nog hogerop. Dat is mij met de overstap naar Osnabrück gelukt, maar helaas heb ik daar de kans niet gekregen. Ik scoorde twee doelpunten in één helft en daarna speelde ik prompt niet weer. Een beetje raar, niet? Je moet net het geluk hebben dat ze jou écht de kans willen geven.”

Inmiddels heeft de spits zijn vizier volledig gericht op Hamburg, waar hij de kleuren van FC St. Pauli verdedigt. Hij acteert daar in het tweede elftal, spelend in de loodzware Regionalliga Nord. Dit semi-professionele niveau met ‘namen’ als VfB Lübeck, VfB Oldenburg en Hamburger SV II laat zich moeiteloos vergelijken met de Nederlandse eerste divisie. ,,Hamburg is een fantastische voetbalstad”, zegt hij. Hoewel hij nu in de Regionalliga speelt, kijkt hij omhoog naar de hoofdmacht.

Want wie weet staat hij binnenkort op het hoogste Duitse niveau wel tegenover absolute Bundesliga-toppers en WK-gangers zoals Abdelhamid Sabiri, of verdedigers als Jonathan Tah (Bayer Leverkusen), Nico Schlotterbeck (Borussia Dortmund) of Willi Orbán (RB Leipzig). ,,Natuurlijk wil je bij het eerste spelen. Dat is aan de trainer. Ik blijf gewoon keihard doortrainen en geduld hebben.”